UPLOAD, KONTA, POST by _ARTI_ :D
POWODZENIA SZYBKICH TRANSFERÓW
JAK COŚ NIE TAK TO PISZCIE PW

Spis utworów:

That's The Bass (Cox Rock Drums Mix) - Carl Cox and Norman Cook
Space Calling
Give Me Your Love (Album Mix) - Carl Cox Featuring Hannah Robinson
Feel The Real - Carl Cox Featuring Light Of The World
Room 713
If I Fall (Phats and Small Mix) - Carl Cox Featuring Onallee
On Fire - Carl Cox & Misstress Barbara
Ain't It Funky Now
Dirty Bass - Carl Cox & Christian Smith
It's The Machines - Carl Cox & Josh Wink
Vibes Of Energy - Carl Cox & Kevin Saunderson
Give Me Your Love (Valentino Kanzyani Earresistable mix) - Carl Cox Featuring Hannah Robinson
Open Book - Carl Cox & Roni Size Featuring Onallee
Got What You Paid For - Carl Cox Featuring Saffron
If I Fall (Drum And Latin Version) Carl Cox Featuring Onallee

Rozmiar pliku: 96 MB Jakosc : 192 kbps laczny czas : 68 Min

Winnipeg is a Frozen Shithole is a 2005 breakcore album by Venetian Snares, released on Sublight Records.

As implied by the album name and track titles, the album's theme is Aaron Funk's hatred for his hometown of Winnipeg, Manitoba. It is considered by many to be one of his harshest, angriest releases. Distorted bass and drum samples are predominant on this album, creating a gabber-like sound. Also frequently heard are vocal samples contemptful of Winnipeg, or samples of celebrities from Winnipeg. Samples of Winnipeg musicians Randy Bachman and Crash Test Dummies, director Guy Maddin's The Saddest Music in the World, and a CKND newscaster (saying "a Winnipeg wrestling coach was accused of sexually assaulting one of his athletes") are all present on the album.

1. "Winnipeg is a Frozen Shithole" 4:32
2. "Winnipeg is a Dogshit Dildo" 3:53
3. "Winnipeg is Fucking Over" 6:25
4. "Winnipeg is Steven Stapleton's Armpit" 2:52
5. "Die Winnipeg Die Die Die Fuckers Die" 7:01
6. "Winnipeg as Mandatory Scat Feed" 6:49
7. "Winnie the Dog Pooh (Not Half Remix)" 4:06
8. "Winnipeg is a Boiling Pot of Cranberries (Fanny Remix)" 2:43
9. "Die Winnipeg Die Die Die Fuckers Die (Spreading the Hepatitis SKM-ETR Style)" 5:17

Nazwa pliku: Winnipeg Is A Frozen Shithole.rar
Rozmiar Pliku: 69,9 MB
Rozmiar segemntu: 7
Liczba segmentów: 10
Liczba mirorów: 10
Jakosc: VBR
Hasło: p2mforum.info

Rossz csillag alatt született

Rossz csillag alatt született (IPA: ) (often referred to as "The Hungarian Album") is a 2005 album by IDM artist Venetian Snares on the Planet Mu label. Inspired by Aaron Funk's recent journey to Hungary, the album title and all of the track names are in Hungarian. The translated title reads "Born under a bad star". Compared to the anger and aggression in his previous release, 'Rossz...' is a much more melodic and heartfelt effort; tunes consist of traditional strings and trumpets mixed with chaotic breakbeats in a brooding, dark manner. According to Tiny Mix Tapes, Rossz csillag alatt született was ranked #25 on the Top 25 Albums of 2005.

1. "Sikertelenség" (Failure) 0:40
2. "Szerencsétlen" (Unlucky) 4:55
3. "Öngyilkos vasárnap" (Suicidal Sunday) 3:26
4. "Felbomlasztott mentőkocsi" (Disintegrated/Decomposed Ambulance Car) 3:44
5. "Hajnal" (Hajnal (female name)/Dawn (literal meaning)) 7:46
6. "Galamb egyedül" (Pigeon, Alone or Pigeon on Its Own) 1:36
7. "Második galamb" (Second Pigeon) 6:01
8. "Szamár madár" (Silly Bird; literally Donkey Bird) 5:49
9. "Hiszékeny" (Gullible) 1:39
10. "Kétsarkú mozgalom" (Bipolar Movement) 8:50
11. "Senki dala" (Nobody's Song) 2:16

Nazwa pliku: Rossz Csillag Alatt Született.rar
Rozmiar Pliku: 63,3 MB
Rozmiar segemntu: 7
Liczba segmentów: 10
Liczba mirorów: 10
Jakosc: 192 kbps
Hasło: p2mforum.info

Cavalcade of Glee and Dadaist Happy Hardcore Pom Poms

Cavalcade of Glee and Dadaist Happy Hardcore Pom Poms is an IDM album by Venetian Snares.

Donut and P both have an 11/4 time signature; this is unusual even for Venetian Snares, whose songs are primarily in 7/4 time. Swindon contains a sample of a female voice saying "Someone in Leicester got stabbed in a club with, like, a syringe full of AIDS blood". The track is named after an English town in Wiltshire. The title of the third track, Pwntendo, is a portmanteau of the gaming slang word "pwn" and the name of the video game company Nintendo. Pwntendo is the first use of the Wayfar.net Midines cart on a studio album.

P is the unusual track on this album; contrary to the harsh breakcore beats of the other tracks, P is rather subdued, containing no percussion whatsoever, only a repeated ambient melody.

1. "Donut" 4:38
2. "Swindon" 5:26
3. "Pwntendo" 4:19
4. "XIII's Dub" 3:47
5. "Vache" 5:03
6. "Plunging Hornets" 5:09
7. "Twirl" 4:28
8. "Tache" 6:27
9. "P" 2:10
10. "Cancel" 6:54


Nazwa pliku: Cavalcade Of Glee And Dadaist Happy Hardcore.rar
Rozmiar Pliku: 72,9 MB
Rozmiar segemntu: 7
Liczba segmentów: 11
Liczba mirorów: 10
Jakosc: VBR
Hasło: p2mforum.info

Hospitality

Hospitality is an album by IDM and Breakcore artist, Venetian Snares.

1. "Frictional Nevada" 5:17
2. "Beverly's Potatoe Orchestra" 3:03
3. "Shoot Myself" 3:51
4. "Duffy" 6:14
5. "Cabbage" 2:51
6. "Hospitality" 3:53

Nazwa pliku: 2006 - Hospitality.rar
Rozmiar Pliku: 57,6 MB
Rozmiar segemntu: 7
Liczba segmentów: 9
Liczba mirorów: 10
Jakosc: 320 kbps
Hasło: p2mforum.info

FEEL

Nowe kawałki z nowej płytki Feela

Afric Simone

AFRIC SIMONE - ulubieniec festiwalu w Sopocie. Charyzmatyczny muzyk pochodzący z Mozambiku. Zadebiutował w 1975 r. hitami "Ramaya" oraz "Hafanana". Nosił krzesła w zębach. Ubierał się w futrzane buty, wysokie aż po kolana oraz w kamizelkę z cekinami wkładaną na nagi tors. Wydał w Polsce jedną płytę. Marek Gaszyński pisał wtedy o nim: "Afric Simone to wulkan temperamentu, piosenkarz pełen werwy, animuszu, wesoły, pogodny, niesłychanie dynamiczny. Sam komponuje swoje utwory, pisze do nich teksty w rodzimym języku, czasem gra na gitarze, perkusji, a na estradzie tańczy, skacze, popisując się wręcz cyrkowymi numerami"
"Młodszy czytelniku! Masz prawo nie wiedzieć, o kim tu piszemy. W razie czego zapytaj rodziców. Ale, prosimy, bądź wyrozumiały, nie znęcaj się nad nimi za to, że słuchali jakiegoś badziewia. W zgrzebnym PRL-u dwaj opisywani tu piosenkarze byli jak obrazek z bogatego i lepszego świata, jak zimny łyk coca-coli albo dżinsy z Pewexu. Oczywiście bardziej wyrafinowani nawet wtedy kręcili nosem, że ich muzyka to tania konfekcja, ale to nie miało większego znaczenia. Afric Simone i Limahl dyktowali gusta tłumom i modę na ulicy.

Czarna perła z Mozambiku w latach 70. wyskoczył na scenę, zatupał futrzanymi butami i zgasł niczym meteor. O zniknięciu Africa Simone'a krążyły najbardziej fantastyczne plotki. Jak się okazuje, zupełnie bezpodstawne.
- Aricki Aricki Aricki Ho Ho Ho/Aricki Aricki Brr Ramaya - wyrzucał z siebie słowa wstępu do piosenki "Ramaya" z prędkością karabinu maszynowego, a każdy, kto słyszał to już nawet nie pierwszy, ale nawet piąty lub dziesiąty raz, dostawał gęsiej skórki. Jego uchachana od ucha do ucha paszcza straszyła w każdej księgarni z okładki płyty, na której frunął nad sceną w ekwilibrystycznym wyskoku, trzymając jednocześnie w rękach gitarę. No i oczywiście jeszcze te futrzane buty. Wielkie, wysokie, sięgające po kolana. Nieodłączny atrybut. W sumie realizacja mocno niepoprawnego politycznie archetypu dobrego dzikusa. Trochę uwspółcześniony Piętaszek, trochę sympatyczny wuj Tom, trochę - jak go znacznie później ochrzcił jakiś internauta - "przerośnięty murzynek Bambo". No ale przecież w latach 70. o poprawności politycznej jeszcze nikt nie słyszał, a Afric Simone wpuszczony do świata książeczek mieszkaniowych, meblościanki i małego fiata wydawał się symbolem innego świata, za którym się tęskniło.

Zanim wpadł do Polski, zrobił karierę w krajach Europy Zachodniej. W 1975 roku "Ramaya" i "Hafanana" były przebojami we Francji i Włoszech, w Niemczech i krajach Beneluksu. Kolejne piosenki podobały się już mniej i chociaż atakował listy przebojów jeszcze do początku lat 80., to największą popularność miał już za sobą. Zapewne dlatego u nas dał się namówić na upiorny program telewizyjny, w którym pląsał w rytm swoich przebojów wśród nieco tęgawych pań w średnim wieku o wyglądzie typowych późnogierkowskich gospodyń domowych. - Afric Simone to wulkan temperamentu - entuzjazmował się wówczas jego popisami Marek Gaszyński. - Piosenkarz pełen werwy, animuszu, wesoły, pogodny, niesłychanie dynamiczny. Sam komponuje swoje utwory, pisze do nich teksty w rodzimym języku, czasem gra na gitarze, perkusji, a na estradzie tańczy, skacze, popisując się wręcz cyrkowymi numerami.

Zniknął tak samo szybko, jak się pojawił. Pozostawił po sobie wspomniany wstęp do "Ramaya", którym naśladujący go mój kolega z liceum - przecież już wiele lat po wizycie Africa w Polsce - rozkręcał najbardziej nawet sztywne imprezy, no i wiekopomny wkład do naszego rodzimego języka. Nie trzeba być uważnym słuchaczem, aby w tekście "Ramaya" wychwycić bardzo wyraźnie powtarzane: "bara bara".

Po samym Simone ślad jednak zaginął. Pojawiły się nawet plotki, że został rozstrzelany przez jakiegoś afrykańskiego kacyka za zbytnie zaprzedanie się kulturze zachodniej. Nie było to wcale aż tak nieprawdopodobne. Skoro cesarza Republiki Środkowoafrykańskiej Bokassę podejrzewano o kanibalizm, jakiemuś innemu lokalnemu przywódcy mogło przyjść do głowy rozstrzelanie artysty. Tym bardziej że Afric pochodzi z Mozambiku, a w tym kraju nie było spokojnie aż do początku lat 90.

Wszystko to jednak bajki wyssane z palca. Simone żyje i ma się dobrze. Mieszka w Berlinie z żoną i rodziną. Wciąż chętnie występuje, zwłaszcza w Rosji, gdzie jest bardzo popularny. Że pogłoski o jego śmierci były mocno przesadzone, mogliśmy przekonać się na własne oczy, gdy był gwiazdą jednego z odcinków programu "Załóż się". Dał się w nim namówić na slalom w kajaku na kółkach. Tym razem już bez futrzanych butów. A szkoda, bo byłoby jeszcze weselej." -- (źródło: wiadomosci.gazeta.pl)

"Płyta marzenie. Bohater dancingów za czasów późnego Gierka, człowiek o aparycji przerośniętego Murzynka Bambo i butach na gigantycznych koturnach, autor kultowych hitów: "Ramaya", "Jumbo Jet" czy słynnej "Hafanany" oto Afric Simone jak żywy!
Ileż w tej kompilacji zdrowego, rasowego, urzekającego wesołkowatą bezpretensjonalnością wieśniactwa. Czysta rozrywka bez jakichkolwiek pretensji do artyzmu. W porównaniu ze współczesnymi odlewanymi od jednej matrycy, plastikowymi gwiadkami pokroju Robbiego Williamsa, Rickyego Martina, względnie Enrique Iglesiasa, Afric Simone aż pęka od naturalności i najzwyklejszej radości z grania i śpiewania. Co tu dużo mówić gęba sama się uśmiecha. A sześć nutek daję już za samo "a tinki tynki prrrrrr...", które powinno przejść do kanonu muzyki rozrywkowej obok beatlesowskiego "yeach, yeach, yeach...".

Truecore - Death Will Catch Us All 2cd

Info:

part 1: mixed by Mindfucker
part 2: various tracks by TC
gatunek: hardcore, thunderdome
czas łączny: cd1: 53:30min
cd2: 1:36:08h
łączna waga: 196mb

Parametry:

CD1:
Size: 51362356 bytes
Header found at: 1024 bytes
Length: 3210 seconds
MPEG-1 layer 3
128kbit, approx. 122874 frames
44100Hz Stereo
CRCs: No, Copyrighted: No
Original: No, Emphasis: None
CD2:
Size: 9516928 bytes
Header found at: 451 bytes
Length: 387 seconds
MPEG-1 layer 3
196kbit (VBRI), 14824 frames
44100Hz Stereo
CRCs: No, Copyrighted: No
Original: No, Emphasis: None

Info downloadu:

<<<Only for p2mforum.info>>>
***Wszelkie problemy z upem prosze na PW***